Oliver

Mroźne powietrze szczypie policzki. Czujesz, jak rękawiczki przemakają od śniegu topiącego się na płatkach róż. W piersi zrobiła się ogromna dziura, w którą wdmuchuje lodowaty wiatr. Patrzysz na niego, na człowieka, z którym byłaś nierozłączna od trzeciej klasy gimnazjum. Stoi i kopie czubkiem buta śnieg. Cisza trwa całą wieczność.

Czat odbywa się w Telegramie — nic nie trzeba instalować.